ఉపాయం

ఉపాయం - 529 Meet a CEO Who Believed He Wasn't the Hero: What Two Carnatic Composers Teach About Leadership, Humility, and Trust!

The Approach

Topics

ఉపాయం - 529

ప్రతి సోమవారం సమావేశాన్ని ఒక అసాధారణమైన జ్ఞాపికతో ప్రారంభించే ఒక సీఈఓను కలువు: "ఈ కథలో మనలో ఎవరూ కథానాయకులు కారు." మొదట, ఈ మాట దాదాపు అమెరికన్ సంస్కృతికి విరుద్ధంగా అనిపిస్తుంది. నాయకులు విశ్వాసాన్ని ప్రేరేపించడం, తమ వ్యక్తిగత గుర్తింపును నిర్మించుకోవడం, మరియు తమ వద్ద అన్ని సమాధానాలు ఉన్నాయని అందరినీ ఒప్పించాల్సిన అవసరం లేదా? కానీ వారాలు గడిచేకొద్దీ, అతను ఎవరి సహకారాన్ని తక్కువ చేయడం లేదని నువ్వు గ్రహిస్తావు. వ్యక్తి కంటే లక్ష్యమే ఎల్లప్పుడూ గొప్పదని అతను బృందానికి గుర్తు చేస్తున్నాడు. నాయకత్వ పుస్తకాలు సేవా నాయకత్వం, భావోద్వేగ మేధస్సు, మరియు లక్ష్య-ఆధారిత సంస్థలను కీర్తించడానికి శతాబ్దాల ముందే, ఇద్దరు భారతీయ స్వరకర్త-సాధువులు ఈ జ్ఞానాన్ని మరపురాని పాటలలో పొందుపరిచారు. తన కాలాతీత రచన ‘అంతయు నీవే హరి’ లో, అన్నమాచార్య ఒక లోతైన పల్లవిని పదేపదే చెబుతారు: "ఓ ప్రభూ, అంతా నీవే." ఆయన శ్రీరాముడిని తన బలం, ఆలోచనలు, కుటుంబం, సంపద, శరీరం, ఆరంభం, మరియు అంతిమ గమ్యంగా వర్ణిస్తాడు. మొదటిసారి విన్నప్పుడు, ఈ రచన పూర్తిగా భక్తిపూర్వకంగా కనిపిస్తుంది. అయితే, లోతుగా ఆలోచిస్తే, ప్రతి విజయవంతమైన కార్యనిర్వాహకుడు చివరికి నేర్చుకునే ఒక నాయకత్వ సూత్రం ఇందులో వెల్లడవుతుంది. గొప్ప నాయకులు తాము ఈ విశ్వానికి కేంద్రం కాదని అర్థం చేసుకుంటారు. ఆధునిక కార్యాలయాలు దూరదృష్టి గలవారిని/దార్శనికులను, ప్రభావశీలులను, మరియు పరివర్తనాత్మక నాయకులను గౌరవిస్తాయి. ఆత్మవిశ్వాసం చాలా అవసరం, కానీ వినయం లేని ఆత్మవిశ్వాసం నెమ్మదిగా అహంకారంగా మారుతుంది. ప్రతి విజయం తమకే చెందుతుందని నమ్మే నాయకులు, చివరికి పూర్తిగా తమపైనే ఆధారపడే సంస్థలను సృష్టిస్తారు. తాము ఒక పెద్ద వ్యవస్థలో భాగమని గుర్తించే నాయకులు, తాము పదవిని విడిచిపెట్టిన చాలా కాలం తర్వాత కూడా వర్ధిల్లే సంస్థలను నిర్మిస్తారు. అన్నమాచార్య నిన్ను బాధ్యతను వదులుకోమని అడగడం లేదు; ఆయన నిన్ను మొత్తం ఘనతపై నీ యాజమాన్యాన్ని వదులుకోమని అడుగుతున్నారు. ప్రతి విజయం లెక్కలేనన్ని కనిపించని సహకారాలపై ఆధారపడి ఉంటుంది—త్యాగాలు చేసిన తల్లిదండ్రులు, స్ఫూర్తినిచ్చిన ఉపాధ్యాయులు, శిక్షణ ఇచ్చిన మార్గదర్శకులు, సహకరించిన సహచరులు, మరియు సరైన సమయంలో లభించిన అవకాశాలు. ఉత్తమ నిర్వాహకులు దీనిని సహజంగానే అర్థం చేసుకుంటారు. ఒక ప్రణాళిక (ప్రాజెక్ట్) విజయవంతం అయిన తర్వాత, వారు, "నేను అద్భుతంగా ఆలోచించాను కదా?” అని అడగరు. వారు, "దీనిని ఎవరు సాధ్యం చేశారు?" అని అడుగుతారు. ప్రతిభ కన్నా కృతజ్ఞతాభావమే చిరకాలం నిలిచే నాయకత్వాన్ని సృష్టిస్తుంది. కొన్ని శతాబ్దాల తరువాత, త్యాగరాజు తన ప్రసిద్ధ కృతి ‘మాకేలరా విచారము’ లో నాయకత్వంలోని మరో కోణాన్ని అన్వేషించారు. ఆయన ఒక సరళమైన ప్రశ్న అడుగుతారు: “మనం ఎందుకు ఆందోళన చెందాలి?” ఆ తరువాత, జీవితమనే మహానాటకాన్ని నేర్పుగా నడిపిస్తున్న అదృశ్య దర్శకుడిగా శ్రీరాముడి యొక్క ఒక అందమైన చిత్రాన్ని ఆయన ప్రదర్శిస్తారు. తోలుబొమ్మల ప్రదర్శన చూసిన ఎవరికైనా ఈ రూపకం అర్థమవుతుంది. ప్రేక్షకులు వేదికపై నాట్యం చేస్తున్న రంగురంగుల బొమ్మలను గమనిస్తారు, కానీ అసలైన కళా నైపుణ్యం మాత్రం తెర వెనుక ఉండి వాటిని నడిపే (అదృశ్య) సూత్రధారికి చెందుతుంది. ఆ తోలుబొమ్మలు చప్పట్ల కోసం పోటీపడవు. అవి కేవలం తమ పాత్రలను విశ్వసనీయంగా పోషిస్తాయి. సంస్థలు కూడా చాలా వరకు ఇలాగే ఉంటాయి. ఉద్యోగులు పదోన్నతులు, గుర్తింపు, పనితీరు మూల్యాంకనాలు/అంచనాలు, పునర్వ్యవస్థీకరణలు, మరియు అమ్మకాలు చురుకుగా సాగే అనిశ్చిత పరిస్థితుల గురించి నిరంతరం ఆందోళన చెందుతూ ఉంటారు. నాయకులు కూడా దీనికి అతీతులు కారు. వారు గడువుల భారం, వాటాదారుల అంచనాలు, నియామక నిర్ణయాలు, మరియు నిరంతర మార్పులను మోస్తుంటారు. ప్రణాళిక అవసరమైనప్పటికీ, ఆందోళన ఐచ్ఛికం అని త్యాగరాజు సున్నితంగా గుర్తుచేస్తారు. చక్కగా సిద్ధమవ్వడం, వివేకంతో నాయకత్వం వహించడం, మరియు నిజాయితీతో వ్యవహరించడం నీ బాధ్యత. నీ నియంత్రణకు మించిన అనేక శక్తుల వల్ల ఫలితం ప్రభావితమవుతుంది. ఇది ఆశయానికి వ్యతిరేకమైన వాదన కాదు. ఇది ఆందోళనకు వ్యతిరేకమైన వాదన. అత్యంత శక్తివంతమైన నాయకులకు తాము దేనిని నియంత్రించగలమో మరియు దేనిని నియంత్రించలేమో అనే తేడా తెలుసు. వారు క్షుణ్ణంగా సిద్ధపడగలరు, నిజాయితీగా సంభాషించగలరు, తమ బృందాలకు శిక్షణ ఇవ్వగలరు, మరియు ఆలోచనాత్మకమైన నిర్ణయాలు తీసుకోగలరు. వారు ప్రతి ఆర్థిక మార్పును, వినియోగదారుల ప్రతిచర్యను, లేదా ఊహించని ఎదురుదెబ్బను నియంత్రించలేరు. నియంత్రించలేని వాటి గురించి చింతించడంలో వృధా అయ్యే శక్తి, అర్థవంతమైన కార్యాచరణ నుండి దొంగిలించబడిన శక్తి. అన్నమయ్య మరియు త్యాగరాజు ఇద్దరూ కలిసి ఒక అద్భుతమైన, సమగ్రమైన నాయకత్వ తత్వాన్ని అందిస్తారు. ఒకరు విజయం సాధించినప్పుడు వినయాన్ని బోధిస్తారు. మరొకరు అనిశ్చితి సమయంలో స్థితప్రజ్ఞతను (ప్రశాంతతను) బోధిస్తారు. భారతీయ-అమెరికన్ వృత్తి నిపుణులకు, ఈ పాఠాలు ప్రత్యేకంగా వర్తిస్తాయి. వారిలో చాలామంది అధిక ఒత్తిడితో కూడిన వృత్తులను, రెండు సంస్కృతులలో పిల్లల పెంపకాన్ని, వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రుల సంరక్షణను, మరియు సంప్రదాయాల పరిరక్షణను సమతుల్యం చేసుకుంటూనే, తీవ్రమైన పోటీ ఉన్న కార్యాలయాలలో విజయం సాధిస్తున్నారు. అంతా నీపైనే ఆధారపడి ఉందని భావించడం సులభం. కానీ ఈ స్వరకర్త-సాధువులు నీకు సున్నితంగా వేరే విషయాన్ని గుర్తుచేస్తారు. నీ పనిని శ్రేష్ఠంగా చేయి, కానీ ప్రతి విజయం కేవలం నీకే చెందుతుందని నమ్మవద్దు. ఆత్మవిశ్వాసంతో నాయకత్వం వహించు, కానీ నీ హోదాను నీ గుర్తింపుగా పొరపాటు పడకు. శ్రద్ధగా సిద్ధమవ్వు, కానీ ప్రతి ఫలితాన్ని నియంత్రించడానికి ప్రయత్నిస్తూ నిన్ను నువ్వు అలసిపోయేలా చేసుకోకు. ఇదే వివేకం ఇంట్లో కూడా వర్తిస్తుంది. భారతీయ-అమెరికన్ తల్లిదండ్రులు సహజంగానే తమ తల్లిదండ్రులు కేవలం కలలు కన్న అవకాశాలను తమ పిల్లలకు అందించాలని కోరుకుంటారు. అయినప్పటికీ, పిల్లలు అదనపు జీతం చెల్లింపు (బోనస్) మొత్తం లేదా వ్యాపార పరిచయ కార్డ్‌పై ఉన్న హోదాను అరుదుగా గుర్తుంచుకుంటారు. వారు నిజాయితీ, దయ, కుటుంబ విందులు, పంచుకున్న సంప్రదాయాలు, మరియు అత్యంత కీలకమైన సమయాల్లో తమ తల్లిదండ్రులు పూర్తిగా అందుబాటులో ఉన్నారా లేదా అనే విషయాలను గుర్తుంచుకుంటారు. బహుశా అందుకే ఈ రచనలు వందల సంవత్సరాలుగా నిలిచి ఉన్నాయేమో. అవి కేవలం భక్తి గీతాల కన్నా ఎంతో ఎక్కువ. అవి నాయకత్వం, పిల్లల పెంపకం, మరియు సార్థకమైన జీవితానికి ఆచరణాత్మక మార్గదర్శకాలు. కృతజ్ఞత అహంకారాన్ని కరిగిస్తుందని అన్నమాచార్యులు బోధిస్తారు. నమ్మకం ఆందోళనను శాంతింపజేస్తుందని త్యాగరాజు బోధిస్తారు. ఈ రెండు బోధనలు కలిసి నిన్నటి రాజులకు ఎంత అవసరమో, నేటి కార్యనిర్వాహకులకు కూడా అంతే అవసరమైన ఒక శాశ్వతమైన నాయకత్వ పాఠాన్ని అందిస్తున్నాయి: వినయంతో నాయకత్వం వహించు, అహంకారం లేకుండా శ్రేష్ఠతను సాధించు, కృషిని వదులుకోకుండా ప్రక్రియను విశ్వసించు, మరియు గొప్ప నాయకులు కథలోని కథానాయకులు కారని గుర్తుంచుకో. వారు తమకంటే గొప్పదైన ఒక లక్ష్యానికి సంరక్షకులు!