ఉపాయం

ఉపాయం - 585 When Anger Takes to the Streets: What Young India Can Learn About Protest and Responsibility!

The Approach

Topics

ఉపాయం - 585

ఏదో తప్పు జరుగుతోందని అనిపించడం, తమ మాట ఎవరైనా వింటున్నారా లేదా అని సందేహించడం వల్ల ఒక ప్రత్యేకమైన ఆందోళన కలుగుతుంది. యువతకు, ఆ భావన మరింత తీవ్రంగా ఉండవచ్చు. నువ్వు కష్టపడి చదువుతూ, ఉద్యోగం కోసం వెతుకుతూ, నీ భవిష్యత్తు గురించి ఆందోళన చెందుతూ, పెరుగుతున్న ఖర్చులతో నీ కుటుంబం పడుతున్న ఇబ్బందులను చూస్తూ, రాజకీయ వాదనలను అనుసరిస్తూ, లేదా అంతులేని వార్తలు మరియు అభిప్రాయాలను చదువుతూ ఉండవచ్చు. 'పరిస్థితులు ఎప్పటికైనా మెరుగుపడతాయా?', 'నా మాటకు విలువ ఉందా?', 'నేను నిజంగా ఏదైనా మార్చగలనా?' అని నువ్వు ఆశ్చర్యపోవచ్చు. బయటపడే మార్గం లేకుండా అనిశ్చితి పేరుకుపోయినప్పుడు, ఆందోళన నిరాశగానూ, మరియు ఆ నిరాశ కోపంగానూ మారవచ్చు. చాలా మంది యువతలో ఒకే రకమైన నిరాశ ఉన్నప్పుడు, ఆ కోపం వీధుల్లోకి ప్రవహించవచ్చు. తన మాట వినాలని, ఒక నిర్ణయాన్ని ప్రశ్నించాలని, జవాబుదారీతనం కోరాలని, లేదా మార్పును అడగాలని ఉండే నిజమైన కోరికతో ఒక నిరసన ప్రారంభం కావచ్చు. అయినప్పటికీ, కొన్నిసార్లు అసమ్మతిని శాంతియుతంగా వ్యక్తం చేయడం ఘర్షణగా, విధ్వంసంగా, లేదా అల్లర్లకు పాల్పడటంగా మారుతుంది. బస్సులు ధ్వంసమవుతాయి, ప్రభుత్వ భవనాలపై దాడులు జరుగుతాయి, రోడ్లు మరియు బహిరంగ ప్రదేశాలు నాశనం చేయబడతాయి, మరియు అందరికీ చెందిన ఆస్తి ఆ సంఘర్షణలో భాగమవుతుంది. యువతకు ఇంతకంటే మంచిగా ప్రవర్తించడం తెలిసి ఉండాలి అని తేలికగా స్పందించాలనిపించడం సహజం. కానీ బహుశా విద్య మరింత ముందుగానే మొదలై మరియు మరింత లోతుగా సాగాల్సిన అవసరం ఉంది. యువతకు ఏమి చేయకూడదో మాత్రమే బోధించే బదులు, తీవ్రమైన భావోద్వేగాలను ఎలా అదుపు చేసుకోవాలో, ప్రజాస్వామ్యం ఎలా పనిచేస్తుందో, నిరసన ఎలా నిర్మాణాత్మకంగా ఉండగలదో, మరియు గుంపులో చేరినప్పుడు వ్యక్తిగత బాధ్యత ఎలా మాయం కాదో నువ్వు వారికి బోధించాలి. కోపం రావడం తప్పు కాదు. ఏదో విషయం నీకు ముఖ్యమని కోపం నీకు చెప్పగలదు. అది నిన్ను అన్యాయం, నిరాశ/ఆశాభంగం, భయం, అవమానం, లేదా నిస్సహాయత గురించి హెచ్చరించగలదు. కానీ కోపం అనేది ఒక సమాచారం; అది ఒక ఆదేశం కాదు. కోపం వచ్చినంత మాత్రాన నువ్వు విధ్వంసకరంగా ప్రవర్తించాల్సిన అవసరం లేదు. ఒక భావోద్వేగాన్ని అనుభవించడానికీ మరియు దానిచే నియంత్రించబడటానికీ మధ్య ఉన్న తేడాను ఒక యువకుడు నేర్చుకోవాలి. ఒక గుంపులో చేరడానికి ముందు, రెచ్చగొట్టే సందేశాన్ని పంచుకోవడానికి ముందు, ఏదైనా విసిరేయడానికి, ఏదైనా పగలగొట్టడానికి, లేదా ఎవరినైనా గాయపరచడానికి ముందు, ఒక్క క్షణం ఆగాలి: అసలు నాకు దేని గురించి కోపం? నేను ఎలాంటి మార్పు కోరుకుంటున్నాను? ఈ చర్య నన్ను ఆ మార్పుకు దగ్గర చేస్తుందా, లేక మరో సమస్యను సృష్టిస్తుందా? నేను చేయబోయే పని వల్ల ఎవరు నష్టపోవచ్చు/ఎవరికి హాని కలగవచ్చు? ఇక్కడే విద్య కేవలం విద్యాపరమైన విజయాలకే పరిమితం కాకుండా ఉన్నత స్థాయికి చేరుకుంటుంది. నువ్వు యువతకు గణితం, విజ్ఞానశాస్త్రం, సాంకేతికత, మరియు భాషలు బోధిస్తావు, కానీ వారికి భావోద్వేగ మేధస్సు మరియు పౌర బాధ్యతలో కూడా విద్య అవసరం. ద్వేషభావం లేకుండా విభేదించడాన్ని అభ్యసించడానికి, తమకు నచ్చని అభిప్రాయాలను వినడానికి, తప్పుడు సమాచారాన్ని గుర్తించడానికి, గుంపులు ప్రవర్తనను ఎలా ప్రభావితం చేస్తాయో అర్థం చేసుకోవడానికి, మరియు చట్టబద్ధమైన నిరసనకూ మరియు విధ్వంసక ప్రవర్తనకూ మధ్య తేడాను తెలుసుకోవడానికి వారికి అవకాశాలు అవసరం. భావప్రకటనా స్వేచ్ఛ బాధ్యతతో కూడి ఉంటుందని మరియు పౌరసత్వం అంటే కేవలం సమాజం నుండి ఏదైనా కోరడం కొరకు చేసే హక్కు మాత్రమే కాదని; అది నువ్వు నివసించే సమాజం పట్ల శ్రద్ధ వహించాల్సిన బాధ్యత కూడా అని వారు అర్థం చేసుకోవాలి. భారతీయ జ్ఞానం ఇక్కడ ఒక ప్రత్యేకమైన అర్థవంతమైన భావనను అందిస్తుంది: అహింస. అహింస అంటే కేవలం శారీరక హింస లేకపోవడం మాత్రమే కాదు. నీ కోపాన్ని, భయాన్ని, లేదా నిరాశను అనవసరమైన హానిగా మార్చడానికి నిరాకరించే క్రమశిక్షణగా కూడా దీనిని అర్థం చేసుకోవచ్చు. నియంత్రణ కోల్పోవడం అత్యంత సులభంగా అనిపించే ఆ ఖచ్చితమైన క్షణంలోనే స్వీయనియంత్రణ అవసరం. యువతకు ఇది ఒక శక్తివంతమైన పాఠం కావచ్చు: బలం అంటే ఎల్లప్పుడూ ఇతరులను అణచివేసే సామర్థ్యం కాదు; కోపగించుకోవడానికి బలమైన కారణాలు ఉన్నప్పటికీ కూడా, అదుపులో ఉండగలగడమే (సంయమనం పాటించగలగడమే) కొన్నిసార్లు నిజమైన బలం. పాఠశాలలు మరియు కళాశాలలు విద్యార్థులకు వారి నిరాశను నిర్మాణాత్మకమైన పౌర చర్యగా మలచుకోవడం నేర్పిస్తే ఎలా ఉంటుంది? కేవలం విద్యార్థిని శాంతించమని చెప్పడానికి బదులుగా, ఒక సమస్యపై పరిశోధన చేయడం, సమాచారాన్ని సరిచూసుకోవడం, వినతిపత్రం రాయడం, ఎన్నికైన ప్రతినిధులతో సంప్రదించడం, శాంతియుత ప్రదర్శనను నిర్వహించడం, సామాజిక సేవలో పాల్గొనడం, గౌరవప్రదంగా చర్చించడం, లేదా సమస్యను పరిష్కరించడానికి ఇతరులతో కలిసి పనిచేయడం ఎలాగో ఒక విద్యార్థికి నేర్పించాలి. చట్టాలు మరియు సంస్థలు ఎలా పనిచేస్తాయో, మరియు చారిత్రాత్మకంగా సంఘటన, సంభాషణ, వాదోపవాదాలు, ప్రజా భాగస్వామ్యం, మరియు నిరంతర సామాజిక కృషి ద్వారా మార్పు ఎలా సాధించబడిందో విద్యార్థులకు నేర్పించాలి. యువత శత్రువులుగా మారకుండా, తమ అభిప్రాయాలను భావయుక్తంగా వ్యక్తపరచగలిగే ప్రదేశాలను వారికి కల్పించాలి. శ్రద్ధ వహించాల్సిన మరో పాఠం ఉంది: ప్రజా ఆస్తి నిజానికి ఇతరుల ఆస్తి కాదు. అది మనది. ఒక బస్సు ప్రభుత్వ రవాణా వ్యవస్థకు చెందినది కావచ్చు, కానీ అది విద్యార్థులను పాఠశాలలకు, ఉద్యోగులను వారి ఉద్యోగాలకు, రోగులను ఆసుపత్రులకు, మరియు కుటుంబాలను వారి రోజువారీ బాధ్యతలకు తీసుకువెళుతుంది. ఒక ప్రజా భవనం, నిరసనకారుడు తీవ్రంగా విభేదించే ఒక సంస్థకు ప్రాతినిధ్యం వహించవచ్చు, కానీ అది ఇప్పటికీ సమాజం యొక్క ఉమ్మడి వనరులలో భాగమే. ప్రజా ఆస్తి ధ్వంసమైనప్పుడు, దాని పర్యవసానాలు తరచుగా ఆ విభేదంతో ఏమాత్రం సంబంధం లేని సామాన్య ప్రజలను తాకుతాయి. అందువల్ల, ఒక వ్యవస్థపై చూపించే కోపం, నిరసన ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుందని చెప్పుకునే పౌరుల ప్రయోజనాలనే చివరికి దెబ్బతీస్తుంది. యువతకు గుంపుల మనస్తత్వశాస్త్రం మరియు సోషల్ మీడియా గురించి కూడా అవగాహన అవసరం. ఈ రోజుల్లో, అవగాహన కంటే కోపం వేగంగా వ్యాపిస్తుంది. పూర్తి కథ ఎవరికీ తెలియకముందే ఒక వీడియో వేలాది ప్రతిచర్యలను రేకెత్తించగలదు. ఒక భావోద్వేగభరితమైన సోషల్ మీడియా సందేశం మరొకదానికి, ఆపై ఇంకొకదానికి ప్రోత్సాహాన్ని ఇస్తూ, చివరికి ఆగ్రహం ఒక సామూహిక ఉద్యమంగా/ఊపుగా మారుతుంది. జనసమూహంలో, ఒక వ్యక్తి తాను చేసే పనికి వ్యక్తిగతంగా తక్కువ బాధ్యత వహించాల్సి ఉంటుందని భావించవచ్చు. అందుకే యువతకు ఏదైనా ముందుకు పంపే ముందు, పంచుకునే ముందు, చేరే ముందు, లేదా స్పందించే ముందు ఒక క్షణం ఆగమని నేర్పించాలి. నీకు కోపం వచ్చినప్పుడు, నీకు ఏమి తెలుసు, ఏమి తెలియదు, మరియు దానివల్ల ఎవరికి ప్రయోజనం కలుగుతుంది అని ప్రశ్నించుకో. విమర్శనాత్మక ఆలోచన అనేది కేవలం ఒక విద్యా నైపుణ్యం మాత్రమే కాదు; అది ఒక రకమైన ఆత్మరక్షణ. వీటన్నిటి అర్థం యువత మౌనంగా ఉండాలని కాదు. దానికి పూర్తి విరుద్ధం. ఒక ఆరోగ్యకరమైన సమాజానికి ప్రశ్నించే, సవాలు చేసే, విభేదించే, సంఘటితమయ్యే, మరియు జవాబుదారీతనాన్ని కోరే యువత అవసరం. కేవలం యువకులు అయినంత మాత్రాన వారి గొంతులను కొట్టిపారేయకూడదు. కానీ ఒక శక్తివంతమైన గొంతు వెనుక విధ్వంసక హస్తం ఉండనవసరం లేదు. నువ్వు విధ్వంసం సృష్టించకుండా నిరసన తెలియజేయవచ్చు. నువ్వు అమానవీయంగా ప్రవర్తించకుండా విభేదించవచ్చు. నువ్వు నీ ప్రవర్తన విషయంలో క్రమశిక్షణతో ఉంటూనే ఒక సమస్యపై తీవ్రంగా ఉండవచ్చు. బహుశా నువ్వు యువతకు నేర్పించగల అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న కేవలం, “నీకు దేని గురించి కోపంగా ఉంది?” అని కాదు, కానీ “నువ్వు దేనిని నిర్మించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావు?” అని. ఆవేశంలో దేన్నైనా పగలగొట్టడం చాలా సులభం. దేన్నైనా నిర్మించాలంటే ఓర్పు కావాలి. కెమెరాలు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, గుర్తింపు పదాలు (హ్యాష్‌ట్యాగ్‌లు) కనుమరుగైన తర్వాత, మరియు జనసమూహం ఇళ్లకు వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా అక్కడ ఉండి పనిచేయడం అవసరం. దీనికి స్వచ్ఛంద సేవ, సంఘటితం కావడం, అవగాహన కల్పించడం, వినడం, సేవ చేయడం, అర్హత ఉన్నప్పుడు ఓటు వేయడం, చిన్నవారికి మార్గదర్శకత్వం వహించడం, సమాజానికి సహాయం చేయడం, మరియు మార్పు ఊహించిన దానికంటే ఎక్కువ సమయం తీసుకున్నప్పుడు నిమగ్నమై ఉండటం అవసరం. యువ భారతదేశానికి తక్కువ ఉత్సాహం అవసరం లేదు. దాని ఉత్సాహానికి మెరుగైన దిశానిర్దేశం అవసరం. ఆందోళన అవగాహనగా మారగలదు. కోపం విచారణగా మారగలదు. నిరాశ భాగస్వామ్యంగా మారగలదు. నిరసన బాధ్యతాయుతమైన పౌర చర్యగా మారగలదు. మరియు ఆత్మనిగ్రహం ధైర్యానికి వ్యతిరేకం కాదని, అది దాని యొక్క లోతైన రూపాలలో ఒకటని యువత తెలుసుకోవడానికి విద్య సహాయపడుతుంది. నువ్వు వారసత్వంగా పొందిన ప్రపంచంపై కోపంగా ఉంటే, నువ్వు పంచుకునే ప్రపంచాన్ని నాశనం చేయకు. ద్వేషం లేకుండా ప్రశ్నించడం, విధ్వంసం లేకుండా నిరసన తెలపడం, మరియు నీ మానవత్వాన్ని కోల్పోకుండా విభేదించడం నేర్చుకో. ఏదో ఒకటి ముఖ్యమని నీ కోపం నీకు చెప్పనివ్వు, కానీ ఆ తర్వాత నువ్వు ఏమి చేయాలో నీ వివేకం నిర్ణయించనివ్వు. ఎందుకంటే ఒక దేశ భవిష్యత్తు కేవలం దాని యువత ఎంత గట్టిగా నిరసన తెలుపుతున్నారనే దానిపై మాత్రమే ఆధారపడి ఉండదు. నిరసన ముగిసిన తర్వాత వారు ఏమి నిర్మించాలని ఎంచుకుంటారనే దానిపై అది ఆధారపడి ఉంటుంది!