ఉపాయం

ఉపాయం - 560 It Is Easy to Be a Daughter. But What Does It Take to Be a Wife?

The Approach

Topics

ఉపాయం - 560

కూతురిగా ఉండటానికి మరియు భార్యగా మారడానికి మధ్య ఉన్న తేడా గురించి ఆలోచించు. కూతురిగా, నువ్వు నీ తల్లిదండ్రుల వంటగదిలోకి వెళ్లి, ఫ్రిజ్ తెరిచి, వంట గురించి ఫిర్యాదు చేసి, నీ చెప్పులను హాలులో వదిలేసి, మరియు నీ గదిలోకి వెళ్లిపోవచ్చు—అయినా కూడా, నువ్వు వారి ప్రియమైన కూతురిగానే ఉంటావు. నీ తల్లి ఫిర్యాదు చేయవచ్చు, నీ తండ్రి తల ఊపవచ్చు, కానీ వీటన్నిటి వెనుక ఒక శక్తివంతమైన విషయం ఉంటుంది: నువ్వు ఆ కుటుంబంలో ఒక భాగం. నువ్వు ప్రతి ఉదయం నీ స్థానాన్ని సంపాదించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. నీ తల్లిదండ్రులకు నీ మానసిక స్థితిగతులు, ఆశయాలు, బలహీనతలు, మరియు విచిత్రమైన అలవాట్ల గురించి నీ జీవితకాలమంతా తెలుసు. నువ్వు తప్పులు చేసినప్పుడు కూడా, నువ్వు వారి కూతురిగానే ఉంటావు. ఆ తర్వాత నీకు పెళ్లి అవుతుంది, అప్పుడు సమీకరణం మారిపోతుంది. నువ్వు భార్య మరియు కోడలు అనే రెండు కొత్త గుర్తింపులతో మరో కుటుంబంలోకి అడుగుపెడతావు. మరియు ఆ హోదాలతో పాటు ఒక కొత్త అంచనా కూడా రావచ్చు: సర్దుకుపోవాలి. నువ్వు నీ భర్తను ప్రేమిస్తూ, పిల్లలను పెంచుతూ, ఇంటి పనులకు సహకరిస్తూ, సంబంధాలను నిలబెట్టుకుంటూ, బహుశా ఒక వృత్తిని కొనసాగిస్తూ, మరియు ఎలాగోలా అందరినీ సంతోషంగా ఉంచుతూనే, అతని వ్యక్తిత్వానికి, అతని తల్లిదండ్రులకు, వారి సంప్రదాయాలకు, దినచర్యలకు, మరియు అంచనాలకు సర్దుకుపోవాల్సి రావచ్చు. "మంచి భార్యగా ఉండటం" అనేది నెమ్మదిగా చాలా సుదీర్ఘమైన బాధ్యతల జాబితాగా మారిపోవచ్చు: ఓర్పు, అవగాహన, సర్దుబాటు, విజయవంతమైన—కానీ వృత్తిపై మరీ ఎక్కువ దృష్టి పెట్టకుండా; స్వతంత్రంగా—కానీ మరీ స్వతంత్రంగా కాకుండా; ఆత్మవిశ్వాసంతో—కానీ ఎప్పుడూ భయపెట్టేలా కాకుండా. అంచనాలు అసమానంగా మారినప్పుడు, వివాహం భాగస్వామ్యంలా కాకుండా ఒక ప్రదర్శనలా అనిపించవచ్చు. ఒక భారతీయ-అమెరికన్ మహిళకు, ఈ వైరుధ్యం మరింత తీవ్రంగా ఉంటుంది. అమెరికాలో పెరిగేటప్పుడు, నువ్వు ఇలా విని ఉండవచ్చు: “చదువుకో. ఒక వృత్తిని నిర్మించుకో. ఆర్థికంగా స్వతంత్రంగా ఉండు. నీ విలువ తెలుసుకో.” నీ తల్లిదండ్రులు బంధువులతో, “మా అమ్మాయి ఏదైనా చేయగలదు” అని గర్వంగా చెప్పేవారు. నువ్వు వారిని నమ్మావు. నువ్వు కష్టపడి చదివావు, విద్యావంతురాలివైయ్యావు, మరియు నీ కాళ్ళ మీద నువ్వు నిలబడటం నేర్చుకున్నావు. ఆ తర్వాత వివాహం వచ్చింది మరియు కొన్నిసార్లు మాట్లాడే మాటలు మారిపోయాయి: “నువ్వు సర్దుకుపోవాలి. ప్రతీదాన్ని వ్యక్తిగతంగా తీసుకోకు. అతని తల్లిదండ్రులు వృద్ధులు. నువ్వెందుకు రాజీ పడలేవు?” వివాహానికి సహనం, రాజీ, మరియు త్యాగం అవసరం. కానీ, ఒక కుమార్తెగా నీ స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రశంసించి మరియు ఒక భార్యగా దానిని ప్రశ్నించినప్పుడు, "స్వాతంత్ర్యం ఎప్పుడు ఒక సమస్యగా మారింది?" అని నువ్వు నిశ్శబ్దంగా ఆశ్చర్యపోవచ్చు. బహుశా నువ్వు వివాహాన్ని తిరస్కరించడం లేదు. బహుశా, నీ తల్లిదండ్రులు ఎంతో కష్టపడి నీలో పెంపొందించిన స్వాతంత్ర్యాన్ని వదులుకోమని కోరే ఒక రకమైన వివాహాన్ని నువ్వు తిరస్కరిస్తున్నావేమో. ఇక్కడే విడాకులకు నిజాయితీ మరియు కరుణ అవసరం. విఫలమైన వివాహం తర్వాత నువ్వు నీ తల్లిదండ్రుల వద్దకు తిరిగి వెళితే, నువ్వు సులభమైన మార్గాన్ని ఎంచుకున్నావని దానంతట అదే అర్థం కాదు. వేధింపులు, అవమానాలు, బలవంతం, ద్రోహం, లేదా తీవ్రంగా విధ్వంసకరమైన సంబంధం వంటివి విడిచి వెళ్ళడాన్ని నీ జీవితంలో అత్యంత కష్టమైన నిర్ణయాలలో ఒకటిగా మార్చగలవు. నువ్వు తిరిగి జీవితాన్ని పునర్నిర్మించుకునే సమయంలో, పిల్లల పోషణ భత్యం మరియు చట్టబద్ధంగా తగిన చోట భరణం అవసరమైన స్థిరత్వాన్ని అందించగలవు. ఒక చెడ్డ వివాహం నుండి తప్పించుకోవడం బాధ్యత నుండి తప్పించుకోవడం లాంటిది కాదు. కానీ అడగదగిన మరో ప్రశ్న ఉంది: పూర్తి స్వాతంత్ర్యం పొందడం కంటే నీ తల్లిదండ్రుల ఇంటికి తిరిగి వెళ్లడం సులభమైనప్పుడు ఏమి జరుగుతుంది? కొన్నిసార్లు ఈ క్రమం తండ్రి ఇల్లు → భర్త ఇల్లు → మళ్ళీ తండ్రి ఇల్లుగా మారుతుంది. చిరునామా మారుతుంది, కానీ ఆధారపడటం మాత్రం అలాగే ఉంటుంది. ఇది విడాకులు తీసుకున్న ప్రతి స్త్రీకి వర్తించదు; ఇదే పద్ధతి పురుషులకు కూడా వర్తించవచ్చు. దీనిలోని లోతైన సమస్య పరిణితి. నువ్వు పడిపోయినప్పుడు ఒక రక్షణ వలయం నిన్ను పట్టుకోగలదు, కానీ చివరికి నువ్వు మళ్ళీ నిలబడటం నేర్చుకోవాలి. బహుశా నువ్వు కూడా భారతీయుల సర్దుబాటు గుణాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నావేమో. దానిలో నిజమైన జ్ఞానం ఉంది. ప్రతి విభేదంలోనూ తామే గెలవాలని ఇద్దరూ పట్టుబడితే ఏ వివాహమూ నిలబడదు. ఓర్పు, క్షమించడం, ఉదారత, మరియు ఏ విషయం గురించి పోరాడటం అనవసరమో తెలుసుకోవడం వంటివి విలువైనవి. కానీ సర్దుబాటుకు ఒక హద్దు ఉంటుంది: సర్దుబాటు అంటే అదృశ్యం కావడం కాదు. నువ్వు నీ భర్త కుటుంబంలో అదృశ్యమైపోనవసరం లేదు, అలాగే నీ భర్త నీ కుటుంబంలో అదృశ్యమైపోనవసరం లేదు. వివాహం అనేది ఒక జీవిత భాగస్వామిని మరొకరి కుటుంబంలో విలీనం చేసే బదులు, ఒక కొత్త కుటుంబాన్ని సృష్టించాలి. నిరంతరం “నేను మంచి కోడలిగా ఉంటున్నానా?” అని ప్రశ్నించుకునే బదులు, మరింత ముఖ్యమైన ప్రశ్న అడుగు: “మనం ఒకరికొకరం మంచి భాగస్వాములుగా ఉంటున్నామా?” నీ భర్తకు కూడా అంతే ముఖ్యమైన బాధ్యత ఉంది. నువ్వు అతని తల్లిదండ్రులను గౌరవించాలని అతను ఆశిస్తే, అతను నీ తల్లిదండ్రులను గౌరవించాలి. నువ్వు అతని కుటుంబానికి సర్దుకుపోవాలని అతను ఆశిస్తే, అతను నీ కుటుంబానికి సర్దుకుపోవాలి. పిల్లల కోసం త్యాగం చేయాలని అతను ఆశిస్తే, అతను కూడా త్యాగం చేయాలి. నువ్వు అతని తల్లికి ప్రత్యామ్నాయం కాదు, అతని కుటుంబానికి సేవకురాలు కాదు, లేదా జీతం లేని భావోద్వేగాల నిర్వాహకురాలివి కాదు. నువ్వు అతని భాగస్వామి. కొన్నిసార్లు ఒక భర్త తన తల్లిదండ్రులతో చెప్పగల అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం చాలా సులభం: “ఈమె నా భార్య. ఈమె నీ సేవకురాలు కాదు.” నీ తల్లిదండ్రులకు కూడా ఒక పాత్ర ఉంది. నీ వివాహం విఫలమైతే, నీ నాన్నగారు తలుపు తెరిచి, “ఇంటికి రా” అని చెప్పవచ్చు. అది తప్పనిసరిగా ఆధారపడటాన్ని సృష్టించడం కాదు. కొన్నిసార్లు అది కేవలం ఒక తండ్రిగా తన బాధ్యతను నిర్వర్తించడం మాత్రమే. ఆరోగ్యకరమైన తల్లిదండ్రుల ప్రేమ ఒకేసారి రెండు విషయాలు చెప్పగలదు: “నువ్వు ఎప్పుడైనా ఇంటికి రావచ్చు,” మరియు “నువ్వు నీ జీవితాన్ని నువ్వే పునర్నిర్మించుకోవాలని మేము కూడా కోరుకుంటున్నాము.” తల్లిదండ్రులు పెద్దరికాన్ని ఐచ్ఛికం చేయకుండానే ఆశ్రయం కల్పించగలరు. ఒక రక్షణ వలయానికి మరియు ఒక శాశ్వత ఉయ్యాలకు మధ్య తేడా ఉంది. బహుశా, అప్పుడు లక్ష్యం "మంచి భార్య" అనే పాత ఆదర్శాన్ని తిరిగి తీసుకురావడం కాకపోవచ్చు. వివాహ బంధాన్ని కాపాడుకోవడానికి నువ్వు లొంగిపోయే స్వభావాన్ని అలవర్చుకోవాల్సిన అవసరం లేదు, మరియు నీ భర్త మంచి భాగస్వామి కావడానికి తన పురుషత్వాన్ని (పౌరుషాన్ని) తగ్గించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. నీకు కావలసింది వివాహానికి సంబంధించిన ఆరోగ్యకరమైన నిర్వచనం. నువ్వు నీ తల్లిదండ్రులపై ఆధారపడకుండా కుమార్తెగా, నిన్ను నువ్వు పూర్తిగా అర్పించుకోకుండా భార్యగా, మరియు జీతం లేని సేవకురాలిగా మారకుండా కోడలిగా ఉండగలగాలి. నీ భర్త కేవలం తన తల్లికి కొడుకుగా మిగిలిపోకుండా భర్తగా మారాలి. ఆరోగ్యకరమైన వివాహం అంటే కుమార్తె → ఆధారపడిన భార్య → ఆధారపడిన విడాకులైన మహిళ, లేదా కొడుకు → ఆధారపడిన భర్త → ఆధారపడిన విడాకులైన వ్యక్తి కాదు. అది కుమార్తె/కొడుకు → స్వతంత్ర వయోజనులైన వ్యక్తి → సమాన భాగస్వామి. వివాహం, దాని ఉత్తమ రూపంలో, సమాజం ఆశిస్తుందని నువ్వు భరించే బాధ్యత/విధి కాదు, లేదా రాజీ కష్టమైనప్పుడల్లా నువ్వు వదిలివేసే ఏర్పాటు కూడా కాదు. అది మరింత అర్థవంతమైనది: స్వతంత్రంగా నిలబడగలిగే ఇద్దరు వయోజనులు, కలిసి నిలబడాలని ఎంచుకోవడం!